
เจ้าคนขี้งอนเอ๊ย..
คนคุ้นเคยกับเมและพี่ไม้จะรู้ว่าพี่ไม้ตัวติดกับเมมาก
ไปไหนก็ต้องไปด้วยกันเป็นปาท่องโก๋
แทนที่ผู้หญิงจะเป็นฝ่ายติดผู้ชาย แต่นี่ตรงกันข้าม
แล้วแอบมีหวง กลัวคนมาจีบ กลัวเราไปชอบคนอื่น นาน ๆ ทีก็ฟุ้งซ่านปีละหน
พี่ไม้เป็นคนโรแมนติก ขี้อ้อน ขี้เอาใจ
แต่เมเป็นอีกขั้วนึง
แต่จะไปว่าแล้ว จริง ๆ เมก็เป็นคนชอบเอาใจคนเหมือนกันนะ
ชอบให้คนที่อยู่ใกล้เรามีความสุข ไม่อยากให้ใครมีความทุกข์
แอบโรแมนติกด้วยเหมือนกัน แต่พี่ไม้จะโรแมนติกกว่าไง
แบบบอกรักบ่อยมาก ๆ ถ้าอยู่กันสองคนเดี๋ยวก็เดินมากอด มาหอม มานวด
เอานั่นไหม กินนี่ไหม ร้อนไหม หนาวไหม
เป็นห่วงเป็นใยตลอดเวลา
"I tell you I love you everyday,
so if we are ever apart you know how much I love you"
การบอกรักกันบ่อยเมว่าเป็นสิ่งที่ดีของคู่รัก
ทำให้ทุก ๆ วันในความสัมพันธ์มีความสุข
เมไม่ใช่คนอ่อนหวาน แต่พอคนที่เรารักทำแบบนี้แล้วเรารู้สึกดี
เราก็เลยกลายเป็นคนแอบหวานไปด้วยเมื่ออยู่ด้วยกัน
แสดงออกไปเช่นกันว่าเขาคือคนสำคัญของเรา และเรารักเขามาก
ให้รู้ว่าเราเป็นคนสำคัญของกันและกัน
เพราะไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะยาวนานเท่าไร

วันพฤหัสที่ทำงานพี่ไม้มีจัดแข่งโบลิ่งกระชับมิตรที่พารากอน
และหนุ่ม ๆ ในก๊วนตกลงกันว่าเมื่อแข่งเสร็จจะไปย่ำราตรีต่อ
พี่ไม้เล่าให้ฟังนานก่อนหน้านี้แล้วและชวนเมไปด้วย
แต่เมขอตัวเพราะไม่ชอบไปไหนตอนกลางคืนถ้าพรุ่งนี้ต้องทำงาน
ถ้านอนไม่พอ ตื่นแล้วจะเพลีย ๆ เนือย ๆ สมองตื้อ ไร้สมรรถภาพ ซึ่งพี่ไม้ก็เข้าใจ
.....
ช่วงต้นอาทิตย์ เจ้านายเก่าเมโทรมาบอกว่ามีภารกิจให้ช่วย
นั่นคือพาลูกสาววัยใส 16 ขวบไปช้อปปิ้งที่ฮ่องกงช่วงต้นเดือนหน้า
ด้วยว่าลูกสาวจะไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ โรงเรียนอินเตอร์ชาย-หญิงทั้งหมด 5 คน
และในนั้นมีหนุ่มที่ดูเหมือนจะแอบชอบกันอยู่ด้วย
เจ้านายที่ถึงแม้จะไม่ใช่คนไทยก็กลัวเด็ก ๆ ออกนอกลู่นอกทาง
เลยเสนอว่าให้ไปได้ แต่ให้พี่เมไปด้วย
ลูกสาวเจ้านายโอเค เพราะรู้ว่าไปกับพี่เมไม่น่ากลัว
ดีไม่ดีพี่เมนี่แหล่ะตัวตามใจ แหะแหะ
ฟรีทุกอย่างแถมมี pocket money ให้ด้วย
แต่วันที่ไปตรงกับ ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ จันทร์ เมต้องลางานสองวัน
ซึ่งไม่น่ามีปัญหาอะไรเพราะปีนี้เมยังไม่ได้ลาพักร้อนไปไหนเลย
เมบอกพี่ไม้ พี่ไม้ก็ซักใหญ่สิคับ ไปกี่คน ใครบ้าง อะไร ยังไง
ตกลงว่าพี่เมในวัย 30 กว่าๆๆๆๆๆๆ โดนซักฟอกมากกว่าสาวน้อยวัย 16 ลูกเจ้านายอีก
พี่ไม้ทำเป็นซักแบบไม่ได้หวงนะ ไปได้นะ แต่.... แล้วกินอะไรกันยังไง แล้วนั่นล่ะ นี่ล่ะ ฯลฯ
เมรู้แหล่ะว่าพี่ไม้แอบกังวล แอบหวง ตามประสาคนติดภรรเมีย
เมชวนไปด้วยก็ไม่ไป แอบมีหยิ่ง อิอิ
แต่สรุปแล้วก็ยินดีกับเมอยากให้ไปจะได้พักเบรคจากงานที่ช่วงนี้พัลวันพัลตูมาก

หลังจากวันนั้น หลังเลิกงานเมก็ออนเอ็มคุยกับลูกเจ้านายเกือบทุกวัน
เพื่อเตรียมตัวและก็ถามไถ่ว่าจะไปพักอะไรที่ไหนมีแผนอะไรบ้าง
คุยเสร็จก็เล่าให้พี่ไม้ฟังแบบตื่นเต้น ๆ ที่จะได้ไปเที่ยวกับสาว ๆ
ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี
จนกระทั่งวันพฤหัส วันที่พี่ไม้ต้องไปเล่นโบลิ่งกับที่ทำงาน
ช่วงบ่ายคงจิตตก คิดฟุ้งซ่าน เลยส่งอีเมล์มาหาเมออกแนวน้อยใจ
Mikey: Do you love me?
May: Of course, I do. You know how much I love you, ting tong. What's wrong?
Mikey: Less than before chai mai?
May: huh? what make you say that?
Mikey: You seem more and more distant from me lately.
May: I don't get it ??????
หลังจากยึกยักไปมา ไม่ยอมบอกว่ามีอะไรในใจ
เมก็ชักยั่วะดิคุยกันผ่านอีเมล์ด้วย งานก็เยอะด้วยกันทั้งคู่ ทั้งอีเมล์ทั้งทำงาน เวียนหัวนะจะบอกให้
เมบอกไปว่าเราโตกันแล้วนะ มีอะไรเราก็คุยกันด้วยเหตุผลตลอดมา
คบกันมา 5 ปีเราไม่เคยทะเลาะกันเลย อาจจะมีงอนง้องแง้งนิดหน่อยแล้วทำไมเราไม่ทำให้มันง่ายขึ้นล่ะ
ในเมื่อเดี๋ยวงอนกันเราก็ต้องดีกันอยู่แล้ว จะเสียเวลางอนกันทำไม
"Tell me what's going wrong, so we can both fix it together"
บอกไปแบบใจเย็นสุด ๆ แต่ในหัวนี่แบบหมุนติ้ว
งานด้วย แฟนด้วย กรี๊ดๆๆๆๆๆ

พี่ไม้ก็ได้พรั่งพรูบอกว่า เห็นเมดี๊ด๊าจะได้ไปช้อปปิ้งก็กลัวเมจะไม่สนใจเขา
แล้วอีกอย่างวันนี้เขาจะไปแข่งโบลิ่งเมก็ไม่ไปด้วย น้อยใจว่างั๊น
ก็คุยๆๆๆ กันไป อธิบายอย่างใจเย็น เพราะรู้ว่าถ้าอีกฝ่ายไม่สบายใจ
ถ้าร้อนใส่ไฟมันก็ยิ่งลาม
สรุปก็จบกันด้วยดี แฮปปี้เอนดิ้ง เป็นการงอนมาราธอน 1 ชั่วโมงถ้วน
เมทั้งวิ่งไปวิ่งมาทำงาน ตอบเมล์งาน ตอบเมล์แฟน ฮ่วย วุ่นวายดีแท้วันของข้อย
พี่ไม้ขอโทษขอโพยบอกว่าเกิดอารมณ์แปรปรวน
emotional มากไปหน่อยกลัวแฟนไม่รัก

ไม่รักคุณจะให้ไปรักใครยะเพ่?
เขินนะเฟ้ยสารภาพรักออกอากาศ ^^'

เลิกงานเมเดินกลับบ้านคนเดียว
พี่ไม้เลิกงานเร็วเพราะมีโบลิ่งต่อ
ถึงบ้าน อาบน้ำเสร็จ เปิดคอมจะมานั่งอ่านข่าว
เหวอไป 1 วิ กับ desktop

พี่ไม้กลับบ้านมาเปลี่ยนเสื้อผ้า
ก่อนไปคงรู้สึกผิด
เมอ่านแล้วคิดถึงพี่ไม้จับใจเลย เขาเป็นคนอ่อนไหว
รู้ว่าคงรู้สึกผิดมากมาย

อยากส่ง sms ไป แต่ทำไม่ได้
มนุษย์ประหลาดตนนี้ไม่พกโทรศัพท์มือถือ ^^'
จะส่งเข้าเครื่องเพื่อนคนอื่นที่ไปด้วยก็ไม่ใช่เรื่อง
ได้แต่ส่งกระแสจิตหาตามเคย
เมอยากเขียนตอบแล้วทำให้หน้า desktop เป็นแบบนี้เหมือนกัน
แต่ทำไม่เป็น แหะแหะ
รอพี่ไม้มาสอนก็แล้วกัน
(ตอนนี้ทำเป็นแล้วเด้อ)

เข้านอนตอนเกือบ ๆ 4 ทุ่ม
หัวถึงหมอนหลับปุ๊บ
จำได้ลาง ๆ ว่าพี่ไม้กลับมาแล้วมากอด ๆ ใส่เสื้อสีชมพูแป๊ดเชียว
แต่งตัวเองทีไรยังกะจะขึ้นเวทีไทไปร้องเพลงลูกทุ่ง ^^"
เมจำได้ลาง ๆ แล้วก็หลับต่อไป

ตื่นเช้ามาก็คุยกันขำ ๆ ฮา ๆ กับเรื่องขี้งอนเมื่อวาน
แล้วก็เรื่องโบลิ่ง
แล้วก็เดินเกี่ยวก้อยกันไปทำงาน
เป็นวันศุกร์ที่มีความสุข
ทำงานได้สักพัก
มีดอกไม้พร้อมตุ๊กตาแมวน้ำหางกุดมาส่ง
และข้อความสั้น ๆ
เห็นแล้วก็รู้เลยว่าจากใคร

ร้านดอกไม้บุษกรที่อยู่ชั้นล็อบบี้
รู้จักพี่ไม้เป็นอย่างดีเพราะไปซื้อไปสั่งบ่อย
วันเกิด วันวาเลนไทน์ วันเมไม่สบาย ฯลฯ และวันรู้สึกผิดเช่นวันนี้

ยกโทษให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วย่ะพ่อคุณ!!
คนรักกัน งอนง้องแง้งกันมันเรื่องธรรมดา
ถ้าไม่งอนกันไม่สนใจกันเลยดิแปลก เหมือนต่างคนต่างอยู่
งอนแบบนี้โอเค แต่อย่าให้ถึงกับงอนแล้วบ้าไปเลยจนทะเลาะกัน
พี่ไม้บอกว่าให้ร้านจัดเป็นกุหลาบเหลือง
ให้เหมือนกับตอนที่ ฮิวจ์ แกรนท์ ถือไปให้ จูเลีย รอเบิร์ต ในหนังเรื่อง Notting Hill
แหะ แหะ ดูหนังกันมากไปหน่อย ^^'
แต่ด้วยความที่กุหลาบเหลืองไม่พอร้านเลยแซมดอกอื่นมาด้วย
(แอบโทรไปบอกพี่เยาว์ที่บุษกรว่าจัดยังกะดอกไม้เยี่ยมไข้ 555)
เลิกงานเมถือดอกกุหลาบเหลืองกลับมาด้วยพร้อมน้องแมวน้ำ
ดอกกุหลาบบานในแจกัน
ส่วนหัวใจของเราสองคนก็บานฉ่ำไม่แพ้กัน :) :) :) :) :)

วันนี้คุณบอกคนที่คุณรักหรือยังว่าคุณรักเขามากแค่ไหน?
Don't forget to tell them!
:)