

Little Angels
ภาคต่อ..
เพราะไม่ได้ไป edit ในหน้าเดิม
ไดอารี่อะไรมีภาคต่อด้วย
ทำยังกะเป็นสตาร์วอร์สไตรภาค - -" .. ชิส์
หลังจากที่พี่ชายบอกแม่ว่าจะมาหาลูกที่โรงเรียนแล้วไม่มา
แม่โมโหมาก เพราะเห็นหลานกลับจากโรงเรียนแล้วซึมทั้งคู่
จากที่เคยร่าเริงกลับมากอดย่ากลับเดินเข้าบ้านเงียบ ๆ
เจ็บปวดใจคนเป็นย่า
แม่เมยกหูโทรศัพท์หาพี่ชายทันที
ถ้าเปรียบการต่อว่าเป็นการสวดภาณยักษ์ ก็ถือได้ว่าวันนั้นพี่ชายเจอภาณยักษ์วัดแจ้งรวมกับภาณยักษ์วัดโพธิ์ รวมเป็นสองภาณยักษ์ระดับชาติ
หูชาไปเลยทีเดียว (สม)
แม่บอกว่าพอพี่ชายรับสายแม่ก็ต่อว่า (ในที่นี้คือด่า) ทันที
"ทำไมแกทำกับลูกแกแบบนี้ ถ้าแกทำไม่ได้วันหลังก็อย่าได้มาพูด
แกบอกว่าจะมาหาลูก แกรู้ไหมลูกดีใจมากแค่ไหน
เจ้าตัวเล็กถึงกับบอกว่าไม่ต้องให้ตังไปโรงเรียนนะย่า
เดี๋ยวน้องฟองจะไปขอกับพ่อ
แกรู้ไหมลูกแกเขาอยากอวดเพื่อน ให้รู้ว่ามีพ่อมาหา
แกไม่คิดถึงหัวใจลูกแกบ้างหรือไง.. &%$#@_)*&+*.."
นาน ๆ เมจะเห็นแม่พ่นไฟสักครั้ง
ปกติแม่จะเรียบร้อย ไม่ขึ้นเสียงกับใคร
ครั้งนี้อยากเขียนดาวเด่นให้แม่จริง ๆ
พี่ชายบอกว่าเหตุผลที่ไปหาลูกที่โรงเรียนอย่างที่บอกไว้ไม่ได้เพราะ
วันนั้นเป็นวันที่ต้องเข้าไปหาครอบครัวภรรยาใหม่รวมทั้งญาติ ๆ
อย่างจริงจังและเป็นทางการ หลังจากที่คบหากันจนมีน้องโฟร์
เด็กน้อยสมาชิกใหม่อายุ 2 เดือน แล้วปรากฎว่านัดคลาดเคลื่อนไปหมด
จากที่คิดว่าจะเรียบร้อยก็ไม่เรียบร้อยจนเลยเวลา ทุกอย่างฉุกละหุกไปหมด
เลยไม่สามารถไปได้ ซึ่งเมก็เข้าใจนะ สถานการณ์นั้นมันไม่ง่าย
แต่ไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ อยากให้พี่ทำอะไรซักอย่างที่แสดงให้ลูกรู้ว่าแคร์ และใส่ใจ
ไม่ใช่ปล่อยให้มันผ่านไป
To Bobby: ที่พี่บอกว่ารักลูกมาก เรารู้นะ เราสัมผัสได้จากสายตาและท่าทางเวลาพี่คุยกับลูก เรารู้ว่าพี่รักโฟนกับฟองมาก แต่ขออีกสักนิดได้ไหม แค่คำว่ารักบางทีเด็กยังสัมผัสไม่ได้หรอก
การแสดงออกสำคัญกับเขามากนะ อย่าให้หลานรู้สึกว่าตัวเองถูกพ่อกับแม่ทิ้ง พยายามอีกนิดนะพี่นะ

วันเสาร์ที่ผ่านมา
เมกับพี่ไม้ไปซื้อหนังสือที่ Bookazine เลยเจอของไปฝากหลาน
ที่กำลังหาอยู่พอดี อยากส่งไปเซอร์ไพร์สหลานที่โรงเรียน
ให้เขารู้ว่าอาไมกี้ กับอาเมรักเขามากแค่ไหน
แกะพัสดุออกมาหลานคงดีใจมากแน่
ของน้องฟอง
เป็นสมุดภาพภาษาอังกฤษ เป็นเกมด้วย
อ่านไม่ออกคงต้องให้ปู่ช่วย เพราะปู่เก่ง เป็นครูสอนภาษาอังกฤษ

ของพี่โฟน เป็นกล่องอุปกรณ์ให้ประกอบรถเอง
มีเกมที่พี่ไม้ซื้อไว้ให้นานแล้วด้วย จะส่งไปพร้อมกัน


เมสงสารพ่อกับมากแม่นะ
ท่านทั้งสองแก่แล้ว พ่อเกษียณราชการเมื่อ 3 ปีที่แล้ว
ส่วนแม่เพิ่งเกษียณปีที่แล้วนี่เอง
แทนที่ท่านทั้งสองจะได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างมีความสุข
ไปเที่ยวพักผ่อนต่างจังหวัด ต่างประเทศ ไปไหน ๆ ที่อยากไป
ให้สมกับที่ทำงานมาตลอดชีวิต แต่กลับต้องมาเลี้ยงหลานเล็ก ๆ
ไปไหน ๆ ก็กระเตง ๆ กันไปสีคน
บางทีโฟนซนก็ทำให้ปวดหัว มีเรื่องให้วุ่นวายได้วันเว้นวัน

แม่บอกว่าแม่รักหลานมาก เหนื่อยแต่ก็มีความสุข
นี่คือเหตุผลที่เมอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ ใครไม่สนใจพ่อแม่และหลานเมก็ช่าง
แต่เมรักและแคร์พวกเขามาก รักยิ่งกว่าดวงใจ รักยิ่งกว่าสิ่งไหน ๆ

ซื้อไว้นานแล้ว
น้องฟองชอบตุ๊กตาผมยาวเพราะชอบถักเปีย
ตัวเล็ก ๆ แค่คืบจะได้พกไปโรงเรียนได้ ตัวละ 59 บาทเอง




มีหลายครั้งที่โฟนและฟองพูดคำพูดซื่อ ๆ ไร้เดียงสา ตามประสาเด็ก
แต่สำหรับอาเมมันเป็นคำที่มีความหมายสุดซึ่้ง
บางทีก็แฝงไปด้วยความเศร้าทำเอาอาแอบไปร้องไห้ก็มี
น้องฟองในวัยอนุบาลเดินมากระซิบข้างหูพร้อมทำท่าเอียงอาย
"อา ๆ น้องฟองอยากเรียกอาว่าแม่"
เด็กหนอเด็ก แค่พิมพ์ ๆ อยู่นี่น้ำตาอาก็ไหลอีกแล้วลูก

โฟนเคยบอกกับเมเมื่อตอนอยู่ ป. 1 ว่า
"ตอนโฟนขึ้น ป. 4 โฟนจะเรียกย่าว่าแม่"
เมถามว่าทำไมต้อง ป. 4 ล่ะ
โฟนบอกว่าเพราะว่าตอนนี้โฟนเด็กอยู่ ย่าแก่แล้ว คนไม่เชื่อว่าเป็นลูก
ถ้าขึ้น ป. 4 ก็โตแล้ว ก็หลอกคนว่าเป็นลูกของย่าได้
เด็กหนอเด็ก ไม่คิดเหรอว่าหนูโตขึ้นย่าก็จะแก่มากขึ้นไปอีกด้วย
จะไม่ให้รักไม่ให้สงสารได้ยังไง

โฟนพูดกับอาเมื่อไม่นานมานี้ว่า
"อา ทำไมอาใจดีจัง โฟนไม่เคยเห็นใครใจดีเท่าอาเลย"
เมถามว่า "แล้วรักอาไหม"
โฟนตอบว่า "รักครับ รักมาก"
อาก็รักหนูมากที่สุดเลยลูก
....

You two are my little angels
I love you to bits
x